Μια μαρτυρία δεν χαμηλώνει τον πήχη — τον μεταφέρει σε μια φράση που ελέγχετε λιγότερο

Το ένστικτο πίσω από το περιεχόμενο δημιουργών λέει ότι ένας ξένος μπορεί να πει ό,τι δεν μπορεί μια μάρκα. Οι κανόνες λένε το αντίθετο, και το λένε σε κάθε αγορά εδώ: μια μαρτυρία πρέπει να είναι τεκμηριώσιμη από τον διαφημιζόμενο στον ίδιο βαθμό με έναν άμεσο ισχυρισμό. Το να βάλεις μια φράση σε ξένο στόμα δεν την απαλύνει — διατηρεί το πρότυπο και δένεται σε διατύπωση που ελέγχετε λιγότερο.

Τι προσθέτει κάθε αγορά

Ο ισχυρισμός δεν εξαιρείται επειδή είναι σε εισαγωγικά

“I cured my insomnia with this.”

Αυτός είναι ισχυρισμός νόσου, απαγορευμένος σε όλες τις τέσσερις αγορές ανεξαρτήτως ποιος τον λέει: μέσω του αμερικανικού ορισμού του φαρμάκου, του ενωσιακού δικαίου τροφίμων, του βρετανικού καταλόγου per se και της ίδιας ενωσιακής απαγόρευσης, στη Γερμανία επιβαλλόμενης ιδιωτικά. Η διόρθωση δεν είναι δήλωση από κάτω ούτε ηπιότερη παράφραση, αλλά άλλη μαρτυρία — για κάτι που στο προϊόν επιτρέπεται νομίμως να αποδοθεί.

1. Πληρώστε για το περιεχόμενο, ποτέ για το συμπέρασμα. Καμία επιβεβλημένη τονικότητα, κανένα επιβεβλημένο αποτέλεσμα, κανένα μπόνους δεμένο στη θετικότητα.
2. Ρωτήστε τι πραγματικά συνέβη και κρατήστε τις αποδείξεις για την έκδοση που δημοσιεύετε.
3. Αντιπαραβάλετε τον ισχυρισμό της μαρτυρίας με ό,τι το προϊόν επιτρέπεται νομίμως να ισχυριστεί σε εκείνη την αγορά — η φωνή του δημιουργού δεν το διευρύνει.
4. Βάλτε τη γνωστοποίηση μέσα στο creative, στη γλώσσα του κοινού, στην αρχή και όχι μετά την περικοπή της λεζάντας.
5. Κρατήστε κάθε κλιπ που αναθέσατε, όχι μόνο όσα προβλήθηκαν. Η δημοσίευση του ευνοϊκού μισού μιας παρτίδας σαν δείγμα είναι πρόβλημα από μόνη της.

Αυτό δεν είναι νομική συμβουλή. Οι οδηγίες για τις μαρτυρίες και ο κανόνας για τις κριτικές είναι σύντομοι και ευανάγνωστοι, με συνδέσμους παρακάτω — ο δεύτερος αξίζει είκοσι λεπτά αν αναθέτετε περιεχόμενο δημιουργών σε όγκο.